Uczestniczył w seminarium kierowanym przez Ignacego Chrzanowskiego. Poznał tam m.in. założycieli Chrześcijańskiego Związku Akademików, którzy wpłynęli na jego formację światopoglądową. Tytuł doktora filozofii uzyskał 9 maja 1923 roku na podstawie rozprawy Stapleton i Bellarmin jako źródła „Kazań na niedziele i święta” Skargi. Została ona rok później wydana drukiem pod tytułem Badania źródłowe nad kazaniami niedzielnemi i świątecznemi Skargi.
W swojej pracy Sapiński, idąc za inspiracją Tadeusza Grabowskiego i , bada stosunek ks. Piotra Skargi do dwóch innych autorów: , angielskiego teologa, oraz kard. Roberta Bellarmina, który niemal równocześnie z badaniami Sapińskiego został ogłoszony doktorem Kościoła. Recenzenci, nawet jeśli zwracali uwagę na pewne niedociągnięcia formalne, doceniali dokładność i żmudność wykonanej pracy oraz lekkość, z jaką posługuje się on cytatami z omawianych autorów. Zdaniem Sapińskiego Skarga przejął od Bellarmina przede wszystkim aparat patrystyczny oraz część dogmatyczną. Spośród dzieł Stapletona największy wpływ na polskiego kaznodzieję miał mieć jego podręcznik do homiletyki. To pod jego wpływem – zdaniem Sapińskiego – ukształtowała się nietolerancyjna postawa Skargi względem heretyków: