W ten sam sposób prokurator Sondergerichtu udzielał zgody na pochówek zmarłych więźniów.

W Areszcie Centralnym nie byli osadzani wyłącznie więźniowie narodowości żydowskiej. W kwietniu i czerwcu 1942 roku trafiło tam około 190 Romów i Sinti, których zatrzymano poza Warszawą, przesiedlono do getta, a następnie pod zarzutem „włóczęgostwa” osadzono w areszcie przy ul. Gęsiej. Znaleźli się oni w szczególnie trudnej sytuacji, gdyż będąc w mieście osobami obcymi, nie otrzymywali paczek od rodzin, ani też nie mogli liczyć na protekcję strażników. Ostatecznie 16 czerwca 1942 roku władze niemieckie zezwoliły na zwolnienie Romów i Sinti z aresztu (zostali oni przeniesieni do jednego ze schronisk dla uchodźców, tzw. punktów, utrzymywanych przez Judenrat). W dzienniku Czerniakowa pojawia się ponadto wzmianka, że do Aresztu Centralnego trafiali niekiedy „polscy żebracy”, aczkolwiek milczą o tym inne źródła.