W latach 1923–1926 pracował z PZPN, najpierw jako kronikarz, następnie w Wydziale Gier i Dyscypliny. 10 czerwca 1924 roku w Warszawie prowadził w zastępstwie przebywającego na letnich igrzyskach olimpijskich w Paryżu selekcjonera Adama Obrubańskiego reprezentację Polski w przegranym 2:3 meczu towarzyskim z reprezentacją Stanów Zjednoczonych, w którym zagrała 7 zawodników Wisły Kraków.
W 1924 roku został wybrany wiceprezesem Wisły Kraków, a w 1926 roku wraz z innymi działaczami Wisły Kraków pracującymi z związku musiał ustąpić z zajmowanych stanowisk w wyniku konfliktu z KOZPN (Krakowski Okręgowy Związek Piłki Nożnej, Orzelski również był działaczem) spowodowanego aferą związaną z oskarżeniami o zawodostwo lwowskich klubów i ich zawodników (sprawę badała specjalna komisja PZPN, w której zasiadał Orzelski). W 1929 roku Orzelski wrócił na stanowisko wiceprezesa klubu, w którym w 1933 roku został prezesem, którym pozostał do 1949 roku. Za jego kadencji została utworzona m.in. sekcja bokserka. Równocześnie pracował w Zakładzie Wodociągowym na Bielanach, w którym był najpierw wicedyrektorem, następnie dyrektorem, a w 1935 roku został mianowany dyrektorem Wodociągów i Kanalizacji Królewskiego Stołecznego Miasta Krakowa po przejściu na emeryturę poprzedniego dyrektora, Tadeusza Jaszczurowskiego.