W 1938 roku został mianowany wiceprzewodniczącym Oddziału Śląsko-Krakowskiego Polskiego Zrzeszenia Gazowników, Wodociągowców i Techników Sanitarnych.
We wrześniu 1939 roku po wybuchu II wojny światowej był jednym z inicjatorów powołania jednej z pierwszych organizacji polskiego podziemia, Organizacji Orła Białego, a także pod przykrywką działalności konspiracyjnej pełnił funkcję dyrektora Wodociągów oraz działał w Polskiej Partii Socjalistycznej i w Związku Walki Zbrojnej.
We wrześniu 1940 roku został aresztowany w związku wyrabianiem paszportów dla podziemnych kurierów i trafił do najpierw do więzienia Montelupich, następnie 10 stycznia 1941 roku do obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau (nr obozowy 9263). Po kilku miesiąca podczas przewożenia na przesłuchanie do Krakowa odbyła się akcja odbicia Orzelskiego, po czym Orzelski wraz z żoną Janiną udał się najpierw do Warszawy, następnie do podwarszawskiego Międzylesia (od 1951 roku osiedle dzielnicy Warszawy, Wawer), gdzie do końca działań wojennych pod przybranym nazwiskiem dr.