Przez rok pełnił funkcje zastępcy dyrektora szkoły.
W 1947 roku podjął prace na Politechnice Warszawskiej na stanowisku starszego asystenta.
Był autorem i współautorem, z Czesławem Fotymą, podręczników do fizyki dla szkoły podstawowej i liceum. We wrześniu w 1949 roku ówczesny wiceminister oświaty, Henryk Jabłoński, krytykował obu autorów za przywoływanie osiągnięć naukowców i wynalazców amerykańskich i angielskich, a nie naukowców polskich, rosyjskich i radzieckich.
W latach 1948–1961 pracował w Międzywydziałowym Studium Pedagogicznym UW, prowadząc zajęcia z metodyki nauczania fizyki. W 1954 został zastępcą profesora na Wydziale Mechaniczno-Technologicznym Politechniki Warszawskiej.
W 1959 obronił doktorat na Wydziale Pedagogiki UW. Był członkiem Polskiego Towarzystwa Fizycznego.
Od 1951 organizował ogólnopolskie Olimpiady Fizyczne, a w 1967 w Warszawie zorganizował pierwszą Międzynarodową Olimpiadę Fizyczną, której był pomysłodawcą. W tamtym czasie obejmowała ona tylko kraje Europy Wschodniej. Z czasem jej zasięg się znacznie poszerzył.
Był czynny zawodowo do końca życia. Miał też żyłkę podróżnika. Zmarł nagle.