Franz Blücher (ur. 24 marca 1896 w Essen, zm. 26 marca 1959 w Bad Godesberg) – niemiecki polityk i menedżer, deputowany krajowy, wicekanclerz i minister ds. planu Marshalla i współpracy gospodarczej (1949–1957), w latach 1958–1959 członek Wysokiej Władzy Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali.
Współzałożyciel Wolnej Partii Demokratycznej (FDP), jej wiceprzewodniczący (1948–1949) i przewodniczący (1949–1954).
Życiorys Pochodził z rodziny katolickiej z klasy średniej. W 1915 zdał maturę. Następnie do 1918 walczył w I wojnie światowej dochodząc do rangi oficera rezerwy, później do 1919 przebywał w niewoli francuskiej. Podjął następnie studia z historii i nauk politycznych, które jednak przerwał po śmierci ojca z przyczyn finansowych, ukończył kurs z zakresu sprzedaży. Pracował jako handlowiec i menedżer w przedsiębiorstwach z branży przemysłu i budownictwa w Essen. Był następnie prokurentem spółki J. H. Vogeler, a od 1943 do 1946 dyrektorem National-Banku w Essen. W tym okresie pozostawał bezpartyjny i niechętny nazistom.