Po wojnie przystąpił do Partii Liberalno-Demokratycznej w Essen, która później stała się Wolną Partią Demokratyczną (Blücher był pomysłodawcą tej nazwy). Od 1946 r. kierował FDP w brytyjskiej strefie okupacyjnej, od 1948 pozostawał wiceprezesem, a od 1949 do 1954 szefem ugrupowania. W okresie jego prezesury nasilały się tarcia pomiędzy poszczególnymi frakcjami, w których próbował mediować. Od 1946 do 1947 r. zasiadał w landtagu Nadrenii Północnej-Westfalii i pełnił funkcję ministra finansów tego landu, od 1947 do 1949 r. należał do Rady Gospodarczej Bizonii (odpowiednika parlamentu). W latach 1949–1958 deputowany Bundestagu. Od 20 września 1949 do 25 października 1957 wicekanclerz w dwóch rządach Konrada Adenauera i jednocześnie minister ds. planu Marshalla (do 1953) i współpracy gospodarczej (1953–1957). W 1956 wystąpił z Wolnej Partii Demokratycznej wraz z grupą zwolenników , następnie krótko należał do Wolnej Partii Ludowej o bardziej konserwatywnym profilu. Na początku 1957 przystąpił wraz z nią do Partii Niemieckiej (Deutsche Partei), z listy której w 1957 uzyskał reelekcję.