W październiku tegoż roku obcą walutę uznano za towar i zakazano jej importu, a także zarządzono, że banknoty, emitowane przez Bank Komercjalny i Banco de Carabobo powinny być przyjmowane we wszystkich krajowych urzędach i nadal krążyć po wartości ustalonej przez rynek, środki, które umożliwiały Wenezueli posiadanie własnego systemu monetarnego. W 1887 roku Kongres uchwalił przepisy zastrzegające sobie prawo do określenia liczby monet przeznaczonych do obiegu. Izba odnotowała jednak nadwyżkę w mennictwie, przekraczająca ustaloną kwotę, co doprowadziło do zachwiania równowagi w finansach. Protest kupców do urzędującego prezydenta Hermógenesa Lópeza spowodował, że Kongres nakazał wstrzymanie działalności menniczej Casa. Placówka została zlikwidowana z powodu nieporozumień z firmą La Monnaie, ale w 1890 roku rząd nabył pomieszczenia La Casa i stał się odpowiedzialny za pieczęć narodową. Od tego roku monety wenezuelskie były ponownie produkowane za granicą.