Król Egiptu wydał szereg dekretów w imieniu zmarłej Bereniki, a następnie jego wojska pomaszerowały dalej w kierunku wschodnim, docierając do północnej Mezopotamii. Wcześniej prawdopodobnie Ptolemeusz znacznie zwiększył liczebność swojej armii, jako że dopiero po zabójstwie Bereniki jego interwencja nabrała charakteru rzeczywistej akcji zbrojnej. Według niektórych autorów starożytnych jego armia miała zawędrować dalej niż do Mezopotamii, a zgodnie z inskrypcjami samego króla Egiptu miał on dotrzeć nawet do Baktrii. Według Altaya Coşkuna Egipcjanie mieli dotrzeć do Babilonu, którego jednak nie udało im się w pełni zdobyć. Zgodnie z inskrypcją pozostawioną przez Ptolemeusza w jego armii miały znajdować się słonie bojowe; najprawdopodobniej więc przejął on kontrolę nad częścią armii seleukidzkiej.
W 245 p.n.e., ze względu na bunt, który wybuchł na terytorium Egiptu, Ptolemeusz został zmuszony do powrotu na swoje ziemie w celu stłumienia go. W tym momencie sprawował kontrolę nad Cylicją, Mezopotamią i Syrią. Bunt spowodowany był prawdopodobnie wzmożonym uciskiem fiskalnym wynikającym z wojny (według nowszej interpretacji Coşkuna Ptolemeusz wycofał się z uwagi na przewagę militarną Seleukosa).