został pobity przez Niemców, przez co niemal całkowicie stracił słuch. Po wojnie przez rok pracował w Szkole Podstawowej w Poliku (pow. sierpecki). Potem pełnił funkcję inspektora szkolnego kolejno w Radzyminie, Gostyninie i Lipnie. W grudniu 1948 r., jako niewygodny dla partii, został zwolniony z tego stanowiska. W 1949 r. powrócił do pracy nauczycielskiej w Szkole Podstawowej nr 149 w Warszawie. W tym czasie został konsultantem etnografii Centralnego Domu Twórczości Ludowej w Warszawie. Z własnej inicjatywy opiekował się sekcjami artystycznymi powiatowych domów kultury. Od 1953 r. pracował w Ministerstwie Oświaty na stanowisku starszego inspektora w Departamencie Zatrudnienia i Płac. W 1957 r. przeszedł na rentę. Zajął się pracą regionalną.

Od pierwszych lat dorosłego życia Przedpełski związał się z regionem północnego Mazowsza. Podjął szczególnie badania historyczne nad dziejami powiatu sierpeckiego, skąd wywodzili się jego przodkowie. Zainteresował się Bieżuniem, z którym związana była rodzinnie jego żona. W 1934 r. wstąpił do Towarzystwa Naukowego Płockiego. W tym czasie rozpoczął gromadzenie dokumentów historycznych, zbieranie pieśni ludowych oraz zabytków sztuki ludowej na terenie Mazowsza Płockiego. Podczas badań terenowych odwiedzał ludowych rzeźbiarzy w okolicach Sierpca.