Pośredniczył w dostarczaniu ich dzieł do Cepelii. Przyczynił się w ten sposób do powstania ośrodka współczesnej rzeźby ludowej zwanego „sierpeckim”, obejmującego Sierpc, Zawidz Kościelny, Józefowo, Gójsk. Wśród „odkrytych” przez niego artystów wymienić należy W. Skirzyńskiego, H. Gołębiewską-Szczypawkę, S. Wiśniewskiego czy W. Krajewskiego.
Opublikował kilkadziesiąt artykułów poświęconych historii, etnografii, teorii i historii literatury. Wiele lat życia poświęcił na studia nad Mazurkiem Dąbrowskiego oraz innymi polskimi pieśniami narodowymi. Napisał monumentalną pracę „Jeszcze Polska nie zginęła…” i inne pieśni. Wydano ją w 2000 r. przez Muzeum Małego Miasta w Bieżuniu.
Na podstawie zgromadzonych w latach 50. XX w. materiałów postanowić stworzyć muzeum i skansen. Nie udało mu się pozyskać na ten cel tzw. Kasztelanki w Sierpcu, kupił więc część dworu w Piastowie w powiecie sierpeckim. W 1971 r. Prezydium PRN w Żurominie zawarło umowę o utworzeniu izby regionalnej i pracowni naukowej w Bieżuniu. Miały się w niej znaleźć zbiory Przedpełskiego. Wydział Kultury WRN w Warszawie, który miał inną wizję placówki, nie zaakceptował umowy. Przedpełski przeniósł wówczas zbiory do pozyskanej chałupy w Januszewie. Tam narastały konflikty z sąsiadami, a część jego zbiorów uległa zniszczeniu.