W latach 1910–1912 wybudowano długą na 2510 metrów kolejkę linową wiodącą od zakładu do stacji kolejowej w centrum wsi, gdzie znajdowały się: ładownia, sortownia i silosy magazynowe. Kolejka składała się z 18 przęseł na drewnianych podporach. Używano 50 wózków o ładowności 200 kg. Lina napędowa (chodząca) miała średnicę 19 milimetrów, wózki z ładunkiem były dodatkowo podtrzymywane przez linę o średnicy 28 mm. Kolejka nie miała napędu, kolejkę napędzał ciężar zwożonego materiału. W kopalni pracowały dwie kruszarki kamienia typu Johan Kopf „Canada” Wiedeń, energię dostarczała lokomobila Lanz 45 KM z 1912 roku. Wydobywany urobek przesiewano wstępnie w celu odsiania łupków i podziarna, następnie kruszono, a po nim sortowano i transportowano do stacji kolejowej. Skałę płonną i odpady wysypywano na zwałowiska poniżej kamieniołomu. Wydobywany kamień o wytrzymałości na zgniatanie 2100 kgf/cm² wykorzystywano w budowie dróg i kolei.
W 1928 roku przeprowadzono modernizację kolejki linowej, zmieniono podpory na żelazne, a wózki na większe, o ładowności 500 kg. Dołożono linę o średnicy 48 milimetrów jako nośną (nieruchomą) dla wózków z ładunkiem, 28-milimetrowa służyła po modernizacji jako nośna dla pustych wózków.