Najcieńsza stała się liną tylko napędową (chodzącą).
Kamieniołom sprzedano około 1921 roku Powiatowemu Zarządowi Drogowemu w Białej, a później stał się on majątkiem starostwa w Białej. W okresie międzywojennym zatrudnionych było 280 osób. W szczytowym momencie produkowano nawet 200 ton kamienia dziennie. Po II wojnie światowej zakład był przedsiębiorstwem państwowym o nazwie Kopalnia Piaskowca w Kozach. W 1954 roku kopalnia weszła w skład przedsiębiorstwa Wiślańskie Kamieniołomy Drogowe w Wiśle, które w 1990 roku zmieniło nazwę na Kopalnie Surowców Skalnych. W latach 60. XX wieku w koziańskim kamieniołomie pracowało 150 osób, a produkcja wynosiła około 150 ton na dzień.
W 1961 roku spłonęła ładownia z silosami przy dolnej stacji kolejki. Odbudowana instalacja była mniejsza od poprzedniczki. W latach 70. lub na początku lat 80. XX wieku kolejka linowa przestała funkcjonować ze względu na zły stan techniczny. Zlikwidowano większość jej elementów, urobek transportowano ciężarówkami. Powierzchnia kopalni wynosiła wtedy 33 hektary. Budynki zakładu przeróbczego ulokowane były w zachodniej i północnej części wyrobiska.