Kamienica przy ul. Żelaznej 103 wkrótce stała się znana w getcie pod nazwą Befehlstelle (pol. „stanowisko dowodzenia”, „placówka rozkazodawcza”). Z tego budynku Höfle i jego podwładni kierowali wywózkami warszawskich Żydów do obozu zagłady w Treblince. Kamienica stanowiła jednocześnie miejsce ich tymczasowego zakwaterowania. Po godzinach „pracy” esesmani urządzali w niej alkoholowe libacje.
W Befehlstelle w charakterze pomocniczej siły roboczej zatrudniono pewną liczbę Żydów. Autorzy monografii Getto warszawskie. Przewodnik po nieistniejącym mieście podają, że grupa ta liczyła kilkanaście osób. Było wśród nich kilku funkcjonariuszy Żydowskiej Służby Porządkowej (Czaplińscy, Mayzler, Moszkowicz, Manel), stenotypistka Kornheimowa, fryzjer Leon Kac, pucybut Ajzyk, konserwator i szofer Lindersztern, gospodyni Erna, kucharki Irka i Lindenszernowa, pomocnica Gołębikierówna, a także kilkunastu rikszarzy. Z kolei jeden z funkcjonariuszy ŻSP podał w swych powojennych wspomnieniach, że liczba żydowskich pracowników sięgała 40–50 osób, a jeśli doliczyć także ich rodziny – sto kilkadziesiąt. Zamieszkiwali oni w sąsiednich kamienicach nr 99 i 101. Przez długi czas żydowscy pracownicy Befehlstelle byli chronieni przed deportacją.