Kullmann zakradł się za powóz kanclerza i wycelował w jego głowę, ale trafił tylko w rękę, po czym próbował uciekać, lecz mimo zaciekłego oporu został złapany przez przechodniów. Bismarck, który wkrótce stwierdził, że „niestety zamachowcem jest mój rodak z okolic Magdeburga”, odwiedził go tego wieczoru w celi.
30 października 1874 roku sąd w Würzburgu skazał Eduarda Kullmanna na czternaście lat więzienia za usiłowanie zabójstwa. Lekarz sądowy ustalił wcześniej, że pozwany nie miał żadnych nieprawidłowości poza płaskostopiem, przyrośniętym płatkiem usznym i był „wyjątkowym dziwakiem”. Ponownie skazany za bunt przed końcem odbywanej już kary, Kullmann zmarł 16 marca 1892 roku w samotności i zapomnieniu na zapalenie płuc w zakładzie karnym w Ambergu.
W zbiorach Muzeum Bismarcka we Friedrichsruh znajduje się pistolet Eduarda Kullmanna, a archiwum miasta Bad Kissingen posiada jego modlitewnik. Zamach na Bismarcka był okazją do zintensyfikowania polityki kulturkampfu; między innymi zakazano dalszej działalności berlińskiemu katolickiemu stowarzyszeniu czeladników, a wszystkie inne były pod obserwacją policji.
Zobacz też Ferdinand Cohen-Blind
Przypisy
Kategoria:Niemieccy zamachowcy Kategoria:Otto von Bismarck Kategoria:Ludzie urodzeni w Magdeburgu Kategoria:Urodzeni w 1853 Kategoria:Zmarli w 1892