”...Niewielu artystom udało się, jak Żółtowskiemu, utrzymać w swych dziełach idealny rytm światła i cieni, dzięki któremu osiąga doskonałą jedność tonu. Posiadł sekret głębi swych bieli, przeciwstawiając im bezpośrednio wielkie płaszczyzny śmiałych barw. Artysta podporządkował technikę malarstwa swojemu niespokojnemu temperamentowi, co można odczytać śledząc różne etapy jego rozwoju” – Le Matin, Antwerpia, 12 stycznia 1971 (recenzja wystawy w Królewskiej Akademii Sztuk Plastycznych w Antwerpii).
Galeria
O artyście ”...Zawieszony między marzeniem a rzeczywistością Stanisław Żółtowski podobny jest wędrowcom Kowarskiego, przemierzającym idealne przestrzenie wyczarowane mocą malarskiego kunsztu i doświadczenia. Jego najwcześniejsze pejzaże mieściły się w granicach konwencji koloryzmu. Przynajmniej w swej warstwie wrażeniowej. Niewątpliwie wiele tam było z fascynacji rozjaśnioną paletą kapistów, przykładami profesorskiego pokolenia, być może i bezpośrednich sugestii samego Jana Cybisa (…). Przeciwnym biegunem owych doświadczeń, a przecież ściśle z nimi związana, jest refleksja dotycząca wymiaru ludzkiego świata i ludzkiej kondycji zawarta w cyklu płócien objętych wspólną nazwą „Kosmos” – rozpoczętego jeszcze w 1965 roku, nie zamkniętego do dzisiaj (…).