Obrazy te zdają się być wysnute z refleksji nad zagadką istnienia – sposobu formowania się skupisk gwiezdnej materii, a może tajemnicy budzącego się w okruchach tej materii życia?” – Lech Grabowski, historyk sztuki, autor książek i artykułów o sztuce.
”...Malarstwo Żółtowskiego wymyka się wszelkiej analizie tematycznej, szukającej dlań pierwotnego modelu, jakiejkolwiek przedmiotowości. Jest to malarstwo wyrażające (…). Artysta zapełnia płótna szerokimi plamami, które stwarzają specyficzny klimat. Ekspresja aksamitnych czerni i bieli organizuje kolor wzmagając siłę i nasycenie obrazu. Występujące obok siebie płaszczyzny bywają na przemian gładkie lub chropowate. Farby nakładane są z rozmachem, szerokimi uderzeniami. Są na wystawie płótna pogodnie rozjarzone, są też obrazy uderzające dramatycznym napięciem, dynamiką, poczuciem „dziania się”, wibracji materii” – Alicja Lisiecka, krytyk literacki, recenzentka sztuki, felietonistka.