”... Po uzyskaniu w 1947 r. dyplomu w pracowni Kowarskiego i Cybisa, rozpoczynał Żółtowski samodzielną twórczość postimpresjonistycznie, kolorystycznie, według przykładu i wskazań profesorskiego pokolenia. Ale powierzchniowe, naskórkowe widzenie postimpresjonistyczne, rozbicie plamy koloru na drobiazgowe uderzenie pędzla, bezsilność tego języka w wypowiadaniu wzruszeń – pozostawiły osad niedosytu. W momencie uświadomienia sobie tego konfliktu odchodzi Żółtowski od koloryzmu (...). Wzbogacenie warsztatu malarskiego zapowiadają gęste, gruzłowate faktury. Wprowadzenie tego nowego elementu do obrazów artysty poprzedziły pierwsze próby w zakresie malarstwa bezprzedmiotowego” – Bożena Kowalska, historyk, krytyk i teoretyk sztuki.
”... Twórczość Stanisława Żółtowskiego zmusza do myślenia (...). Artysta nie uznaje żadnych sztywnych konwencji. Jego obrazy podporządkowane są jednej naczelnej zasadzie: plastycznego wyartykułowania w sposób jak najbardziej lakoniczny przemyśleń i niepokojów artysty.