Na każdej posiadłości ciąży dług rozwijania wolności w narodzie.
Każdy ma taką własność, że pragnie posiadania i ugania się albo za pracą albo za ziemią. Kto ma ziemię, niech ją uwrażliwia na ludzi. Kto posiada jak gdyby nie posiadał, jest większy od tego, który służy tylko za miskę strawy. Ale i taki co nie może służyć innym majątkiem, może służyć - poświęceniem. Tworzy wówczas umiejętność niedbającą o majętność, pełną nadziei. Własność jest niewinna sama z siebie. Nie jest jednak tego świadoma. Kiedy powstaje z umiejętności ludzkiej, wie o sobie, grozi jej wówczas autodestrukcja, jeśli ulegnie żądzy i szaleństwu. Posiadanie niszczy natomiast usypiające poczucie bezpieczeństwa. Tylko u Boga, wiecznych praw artysty, wszystko rządzi się nadzmysłowym ładem. Lilia w bieli nie zazdrości książęcych barw tulipanom, ani wielkości dębowi.