Rzecz-pospolita Co u zwierząt jest umiejętnością u ludzi bywa wadą, co dla ciebie czymś pospolitym dla mnie jest osobliwością. Rzeczy pospolite różnią się jak światy. Wszędzie różne rzeczy: ziemię, ludzi – łączy się w stosunki. Pokrewieństwo tych stosunków to właśnie rzecz-pospolita. Nie spisek, sprzysiężenie, ani nowa partia tylko wielo-sumienie. Tylko rząd jest sprawiedliwością, taki który karze nieprawość, gani nieuczciwość, szanuje ołtarze. Jest on wieńcem oliwnym i przedziwnym naczyniem dla rzecz-pospolitej. Bo sama rzecz-pospolita jest miłością, niby to ubogą, nie jakimś krojem czy chorągiewką albo piosnką, to cała pieśń nie mająca końca. Dlatego łączy w różne odcienie do jednego wszech-sumienia światów. W niej nie giną nawet słowa i czyny zmarłych. Przeszłość tam płynie z przeszłością. I tylko rząd despotyczny, co w jedną duszę próbuje wcisnąć różnorodny prąd miłości jest katuszą i musi runąć, a swąd się rozejdzie po jego trumnie. Tak przejdzie czas nierządu, który ma tylko sprawdzić czy miłość zbliża się do dojrzałości.