Max Schneider (ur. 20 lipca 1875 w Eisleben, zm. 5 maja 1967 w Halle) – niemiecki muzykolog, dyrygent.
Życiorys Studiował muzykologię na Uniwersytecie w Lipsku u Oscara Paula, Hugo Riemanna i Hermanna Kretzschmara, uczył się też w lipskim konserwatorium u Salomona Jadassohna. W latach 1897–1901 był kapelmistrzem teatru miejskiego w Halle. Od 1904 do 1907 roku pełnił funkcję bibliotekarza na Uniwersytecie Berlińskim, następnie od 1907 do 1914 roku był bibliotekarzem Königliche Bibliothek. Od 1909 roku uczył instrumentacji i czytania partytur w berlińskim Königliches Institut für Kirchenmusik. W 1917 roku uzyskał na Uniwersytecie Berlińskim stopień doktora.
Od 1915 do 1928 (lub 1929 wgStrona Katedry Muzykologii UWr ) roku działał we Wrocławiu jako wykładowca i kierownik wchodzącego w skład Uniwersytetu Wrocławskiego Institut für Kirchenmusik (przemianowanego w czasie jego pracy na Musikalisches Institut (Instytutu Muzykologii))Strona Katedry Muzykologii UWr . W 1920 roku otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. W latach 1928–1960 wykładał na Uniwersytecie w Halle. Pełnił tam funkcję dziekana Wydziału Filozofii, w 1938 roku złożył jednak rezygnację z powodu sprzeciwu wobec polityki narodowych socjalistów. Publikował w czasopismach „Zeitschrift für Musikwissenschaft”, „Bach-Jahrbuch” i „Die Musikforschung”.