W 1911, po wybuchu wojny włosko-tureckiej, odbyła kurs pielęgniarski i zgłosiła się na front, udzielając pomocy rannym żołnierzom. W 1912 objęła funkcję kierowniczki sekcji pierwszej pomocy Włoskiego Czerwonego Krzyża. Na tym stanowisku zabiegała o zwiększenie kwalifikacji pielęgniarek-ochotniczek, organizując kursy. Wspierała też rozwój szkolnictwa pielęgniarskiego. W 1914 ponownie zgłosiła się do służby, udzielając pomocy na froncie włoskim.
Patronowała sztuce i popularyzacji wiedzy o Afryce. Była mecenaską malarza Giorgio Oprandi (1883–1962). Zgromadziła pokaźny księgozbiór, zwłaszcza pozycji afrykanistycznych. Kolekcjonowała sztukę kultur plemiennych i eksponaty etnograficzne. Spuścizna po niej: listy, ręko- i maszynopisy, fotografie oraz zbiory sztuki i etnograficzne – zostały rozproszone po jej śmierci. Ostatecznie wszystkie trafiły do zbiorów publicznych, m.in. Muzeum Afrykańskiego w Rzymie, Biblioteki Narodowej w Neapolu oraz Biblioteki Historii i Kultury Piemontu w Turynie.
Zmarła w 1951. Została pochowana w bazylice Madre del Buon Consiglio w Neapolu.
Publikacje Viaggi in Africa, Verso il sole che si leva, Vita errante, Attraverso il Sahara.