Od 17 lutego dowódca dywizji rozkazem nr 14 powołał na stanowisko dowódcy por. Stanisława Jankowskiego, w dywizjonie pełniło służbę tego dnia 78 żołnierzy. Ze względu na zły stan sanitarny i rozprzestrzeniające się choroby zakaźne, wyznaczono lekarza dywizjonu - ppor. lek. Lukano Ałka. Rozkazem dziennym nr 24 z dnia 12 marca na dowódcę dywizjonu mianowany został por. Henryk Mrażek. Dywizjon kwaterował częściowo w baraku, a częściowo w namiotach. Podstawowe szkolenie wojskowe prowadzono w ograniczonym zakresie. Dywizjon nie posiadał broni strzeleckiej, jedynie korzystał okresowo z wypożyczonej z 5 Dywizji Piechoty, nie posiadał też armat przeciwlotniczych i niezbędnego wyposażenia. Pod koniec marca 1942 nastąpiła I ewakuacja, w ramach której z dywizjonu odjechało kilkunastu żołnierzy chorych i obecnie nienadających się do służby. 15 kwietnia 1942 do dywizjonu przybyło 5 oficerów i 3 podchorążych z 5 dywizjonu artylerii przeciwlotniczej 5 DP przeszkolonych na kursie artylerii przeciwlotniczej w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Karasu. Dowództwo dywizjonu pod koniec kwietnia objął kpt. Karol Zieliński.