Przyjmowano dalszych ochotników i poborowych w dniu 10 maja stan dywizjonu wynosił ponad 100 żołnierzy. 11 maja 1942 sformowano pluton szkoły podoficerskiej dywizjonu. Z uwagi na upały zajęcia nie odbywały się w godz. 10.00-16.00, wielu żołnierzy chorowało na czerwonkę, tyfus i malarię. Spośród żołnierzy dywizjonu zmarło kilkunastu z chorób i niedostatecznych warunków sanitarnych. 31 maja 1942 stan liczebny dywizjonu wynosił 9 oficerów, 49 podoficerów i 175 kanonierów.
Na początku sierpnia 1942 7 daplot został załadowany do transportów kolejowych i skierowany do Krasnowodzka. 8 sierpnia w ramach II ewakuacji przemieścił się do portu w Krasnowodzku, skąd drogą morska został przetransportowany do portu Pahlewi w Iranie. Po zejściu 10 sierpnia ze statku chorzy żołnierze zostali zabrani do szpitala, pozostali poddani dezynfekcji i po okresie kwarantanny zostali drogą kołową przetransportowani do Iraku. 18 sierpnia dywizjon dotarł do Khanaqin, gdzie został zakwaterowany w namiotach obok 22 pułku piechoty. Prowadzono na miejscu początkowo działania prozdrowotne, leczono żołnierzy z malarii, szkorbutu, prowadzono odżywianie, lekkie zajęcia sportowe i umiarkowane wojskowe.29 sierpnia dywizjon w Khanaqin liczył: 8 oficerów, 43 podoficerów, 135 kanonierów oraz 1 ochotniczkę Pomocniczej Służby Kobiet (PSK).