Zaczęła być aktywna w krajowym i międzynarodowym ruchu na rzecz praw kobiet. Wstąpiła do Krajowej Rady Kobiet Włoskich, która powstała w 1903 – już wtedy powierzono jej kierowanie sekcją prawną. Brała udział w kongresach kobiet włoskich w 1908 i 1914. W Turynie 4 kwietnia 1914 wygłosiła referat, przygotowanie przed spotkaniem Międzynarodowej Rady Kobiet w Rzymie. W broszurze, którą wydano, napisała o działalności i pracy prawniczej. W 1922 została przewodniczącą turyńskiego komitetu popierającego prawa wyborcze kobiet.

Współpracowała z bratem Giovannim Enrico Poëtem, koncentrując się na prawie wyborczym kobiet, obronie praw nieletnich, zepchniętych na margines i więzionych. W 1883, za radą wdowy po wydawcy Giuseppe Pombie, Poët zapisała się na I Międzynarodowy Kongres Penitencjarny w Rzymie w 1883. W 1885 brał udział w III Międzynarodowym Kongresie Penitencjarnym w Rzymie. W 1890 była delegatką Włoch na IV Międzynarodowy Kongres Penitencjarny w Petersburgu. Była członkinią Sekretariatu Międzynarodowego Kongresu Penitencjarnego zajmującego się prawami więźniów i nieletnich, nagłośnieniem sprawy sądów dla nieletnich oraz problematyką resocjalizacji więźniów przez edukację i pracę. Reprezentowała Włochy jako wiceprzewodnicząca sekcji prawnej. Uczestniczyła w kongresach w latach 1885–1925.