Przesiedlenie Polaków z Bośni i Hercegowiny do Polski w 1946 roku – proces przesiedlania Polaków mieszkających na obszarze dzisiejszej Bośni i Hercegowinie do Polski po zakończeniu II wojny światowej. Był to pierwszy przypadek zorganizowanego kolektywnego przeniesienia mniejszości narodowej z Socjalistycznej Jugosławii.
Historia mały|Dokument repatriacyjny – opis mienia pozostawionego przez obywatelkę Małgorzatę Puzio ze wsi Miljevac (1946) mały|Dokument repatriacyjny – opis mienia zabranego przez obywatelkę Małgorzatę Puzio ze wsi Miljevac (1946) Polacy wyznania katolickiego oraz Ukraińcy wyznania greckokatolickiego byli przesiedlani z terenów Galicji do Bośni i Hercegowiny w czasach rządów austro-węgierskich (1878–1918). Największa ich część znalazła się w okolicach Prnjavoru, Derventy, Bosanskiej Gradiški, Banja Luki, Bosanskiego Novego i Prijedoru. W 1910 w Bośni i Hercegowinie mieszkało 10 975 Polaków, głównie chłopów. Ich liczebność w 1930 szacowano na 20 000, zarówno wyznania rzymsko-, jak i greckokatolickiego.