Badanie aktywizmu rowerowego w Meksyku, oparte na 60 wywiadach i 484 ankietach z aktywistami z 30 stanów, wskazało, że mimo zróżnicowania strategii wspólnymi centralnymi postulatami ruchu były bezpieczeństwo ruchu drogowego i prawo do mobilności, a wpływ na agendę publiczną wzmacniało łączenie protestu z uczestnictwem w procedurach instytucjonalnych.
Nowsze badania zwracają uwagę także na ograniczenia organizacji rowerowych w docieraniu do grup niedostatecznie reprezentowanych. W badaniu amerykańskich organizacji rzecznictwa rowerowego jako bariery wskazywano m.in. ograniczoną różnorodność przywództwa i członkostwa, deficyt zaufania wobec organizacji oraz niewystarczające zasoby, natomiast jako potencjalne rozwiązanie — partnerstwa z lokalnymi organizacjami pracującymi z różnymi społecznościami.
Aktywizm rowerowy bywa również elementem konfliktów o redystrybucję przestrzeni ulicznej, zwłaszcza gdy infrastruktura rowerowa powstaje kosztem miejsc postojowych lub pasów ruchu dla samochodów. W literaturze anglojęzycznej opór wobec polityk i inwestycji rowerowych określany bywa jako bikelash.