Podjęcie w powieści tematyki wileńskiej konspiracji, w tym kwestii priorytetyzacji między zagrożeniem niemieckim i radzieckim, stanowiło pośrednio głos w sprawie osobistej.
Żadne ze źródeł nie wyjaśnia, dlaczego autor zdecydował się na publikację w Instytucie Literackim; cztery z poprzednich powieści wydał w różnych londyńskich domach wydawniczych, a w Instytucie opublikował tylko jedną, w roku 1957. Od początków roku 1968 Mackiewicz korespondował z Giedroyciem na temat powieściNb. rozmowa Giedroycia z Mackiewiczem, przedstawiona w filmie Czarny sufit, datowana na rok 1968 i mająca jakoby związek z negocjacjami nt. wydania Nie trzeba głośno mówić, jest fikcyjna i naprawdę nigdy się nie odbyła. Z drugiej strony, budując dialogi scenarzysta wykorzystał w filmie m.in. cześć korespondencji między Mackiewiczem a Giedroyciem., którą przedstawiał jako „wielką epopeę frontu wschodniego ubiegłej wojny, od przemilczanej dotychczas strony nieskończonych powikłań na tyłach. Słowem próba napisania jak było naprawdę, czyli innymi słowy 'o czym nie wolno głośno mówić'”. Wyjaśniał, że potrzebuje jeszcze około pół roku na skończenie książki. Giedroyc wyrażał się o powieści pozytywnie, choć sugerował zmiany, przedstawiające w nieco lepszym świetle obraz polskiej konspiracji.