Powrócił do latania bojowego i 18 września 1940 r. zestrzelił Ju 88. Miesiąc później, 18 października, wziął udział w locie bojowym w trudnych warunkach pogodowych. Był jednym z trzech pilotów, którzy zdołali powrócić na lotnisko macierzyste. W 1941 r. brał udział w lotach ofensywnych nad Francję i Belgię, w listopadzie został mianowany dowódcą eskadry „B” w 302 dywizjonie a w styczniu 1942 r. dowódcą eskadry „A”. Po odbyciu tury lotów bojowych został w maju 1942 skierowany na odpoczynek do 58 Operational Training Unit w Grangemouth na stanowisko instruktora.
Do latania bojowego powrócił w grudniu 1942 r. jako dowódca eskadry „B” w 316. dywizjonie myśliwskim. 14 marca 1943 r. został powołany na stanowisko dowódcy 306. dywizjonu myśliwskiego. W styczniu 1944 r. został przeniesiony na stanowisko szefa strzelania powietrznego na stacji lotniczej Northolt, w marcu został polskim oficerem łącznikowym przy 12. Grupie Lotniczej. W 1944 r. ożenił się z oficerem WAAF Pamelą Cumberlege. Następnie, od czerwca 1944 do lutego 1945 r., pełnił funkcję szefa polskich pilotów w 84 Ground Support Unit. W marcu otrzymał awans do stopnia majora i objął stanowisko szefa strzelania powietrznego stacji lotniczej Leconfield, gdzie służył do zakończenia działań wojennych.