mieszkańców, z nielicznymi wyjątkami; objęto wówczas 122 miasta.
W edycji 2017 oceniono 136 miast i zastosowano 14 parametrów zamiast wcześniejszych 13. W piątej edycji z 2019 utrzymano 14-parametrowy model; do bazy wstępnej włączano ponad 600 miast liczących powyżej 600 tys. mieszkańców oraz stolice państw, a do dalszej oceny przechodziły miasta z udziałem ruchu rowerowego przekraczającym 2% i z dostępnymi wiarygodnymi danymi. Ostatecznie oceniono ponad 115 miast.
Po sześcioletniej przerwie indeks powrócił w 2025 roku jako Copenhagenize Index – EIT Urban Mobility Edition. Zmieniono wtedy zarówno sposób doboru miast, jak i samą metodologię oceny: ranking objął 100 miast z 44 państw, wprowadzono trzy filary i 13 wskaźników, a zamiast dawnego zestawienia Top 20 opublikowano pierwszą trzydziestkę oraz zestawienia regionalne.
Metodologia mały|Droga rowerowa w Utrechtzie, zwycięzcy edycji 2025. Obowiązujące zasady (od 2025) Od edycji 2025 indeks opiera się na trzech filarach i 13 wskaźnikach. Nie jest przedstawiany jako klasyczne narzędzie audytu polityk publicznych, lecz jako narzędzie oceny rzeczywistej „rowerowalności” miasta, czyli tego, na ile można się po nim poruszać rowerem łatwo, bezpiecznie i pewnie.