urbanistyka
Zasady stosowane w latach 2011–2019 W starszych edycjach indeksu miasta otrzymywały od 0 do 4 punktów w 13 kategoriach, a dodatkowo można było przyznać do 12 punktów bonusowych za szczególnie wyróżniające się działania lub rezultaty. W 2017 i 2019 stosowano już 14 parametrów.
Starsze edycje nie ograniczały się jednak do samego uszeregowania miast. Twórcy indeksu wyróżniali także dobre praktyki, które miały zachęcać inne miasta do przejmowania podobnych modeli rozwoju komunikacji rowerowej, oraz formułowali rekomendacje dla poszczególnych ośrodków; jako przykłady wskazywano m.in. mosty rowerowe, „zieloną falę” dla rowerów i sieć tras supercykelstier w Kopenhadze.
W starszej formule, w przeciwieństwie do niemieckiego testu klimatu rowerowego (), indeks uwzględniał także szersze zagadnienia planowania miejskiego i polityki transportowej. Z tego powodu bywał postrzegany bardziej jako ranking dla urbanistów niż bezpośrednia rekomendacja dla rowerzystów. Stąd indeks kopenhaski, w którym Berlin zajął 5. miejsce w 2011 roku, nie był porównywalny z testem klimatu rowerowego, w którym Berlin zajął dopiero 30.