Wydajność rolnicza galicyjskich chłopów była jedną z najniższych w Europie, ze względu na stosowanie prymitywnych technik uprawnych, niewiele różniących się od tych stosowanych w średniowieczu. W Galicji występowała szachownica gruntów rolnych, długich i wąskich działek na równinach oraz krótkich i wąskich na terenach górzystych. Galicja, obejmująca tereny dzisiejszego województwa małopolskiego, podkarpackiego i zachodniej Ukrainy, leży po północnej stronie łuku Karpat. Ukształtowanie geologiczne sprawiło, że tamtejsze ziemie były nieurodzajne i przynosiły kilkukrotnie niższy poziom plonow niż na innych obszarach. Sytuacja pogorszyła się po zniesieniu pańszczyzny, kiedy to chłopi, w wyniku rozparcelowania pańskich włości, dostali własne skrawki ziemi.
Wydana w 1888 we Lwowie publikacja Stanisława Szczepanowskiego pt. Nędza Galicji w cyfrach i program energicznego rozwoju gospodarstwa krajowego informowała, iż rzekomo 50% dzieci umierało przed ukończeniem 5. roku życia. W 1900 jeden lekarz przypadał na 9 tysięcy mieszkańców, a w 100-tysięcznym powiecie Borszczów nie istniał ani jeden szpital. Rozwarstwiona była struktura użytkowania ziemi: ponad 40% areału znajdowało się w rękach 2,4 tys.