wielkich posiadaczy, podczas gdy 80% chłopów posiadała gospodarstwa mniejsze od 4 ha.
Ani polscy właściciele ziemscy, ani austriacki rząd i dwór nie wykazywali większego zainteresowania reformami, takimi jak industrializacja, która zachwiałaby dotychczasowym systemem, w którym Galicja była dostawcą produktów rolnych dla reszty Cesarstwa i rynkiem zbytu dóbr przemysłowych, sytuacja korzystna zarówno dla rządu w Wiedniu, jak i właścicieli ziemskich.
Niedożywienie galicyjskich rolników powodowało niższą wydajność produkcyjną. Brak pożywienia powodował zmniejszoną odporność organizmów na choroby, takie jak cholera, tyfus, ospa i kiła. Wielki głód w Galicji z lat 1846–1847, mający rzekomo powodować 50 000 zgonów rocznie, został opisany jako endemiczny. stał się przyczyną, dla której nazwę prowincji przekręcano na Golicja i Głodomeria. W odpowiedzi na biedę i brak reform wielu mieszkańców zdecydowało się na emigrację do innych części Austrii, Europy, a także za Ocean Atlantycki, głównie do Stanów Zjednoczonych.
W latach 1844–1851 Europę nawiedziła zaraza ziemniaczana.