Nie tylko Śląska, ale także Mazur, gdzie podobne problemy jak Drzymała miał chłop Antoni Certa z miejscowości Zezuj w powiecie ostródzkim. Do „drzymalitów” należy także zaliczyć takich chłopów, którzy walcząc ze skutkami wspomnianej ustawy wprawdzie nie wykorzystywali do zamieszkania wozów lub innych konstrukcji mobilnych własnego pomysłu, ale – tak jak Chrószcz – budowali ziemianki. Należeli do nich, między innymi, Jan Sternicki z Długiego Mostu oraz kilku osadników z miejscowości Równica w powiecie brodnickimTadeusz Cieślak, Przeciw pruskiej przemocy. Walka o ziemię na Pomorzu na przełomie XIX i XX w., Warszawa 1959, s. 105.. Lista ta z pewnością nie jest jeszcze pełna.
Dzisiaj trudno jednoznacznie ustalić, czy rzeczywiście wszyscy pozostali „drzymalici” wzorowali się na Michale Drzymale, którego sprawa stała się głośna dopiero w 1907 roku, czy też dochodzili do swoich pomysłów niezależnie od niego, a ich działania były raczej konsekwencją nowelizacji ustawy osadniczej z 1904 roku, natomiast określenia typu „kaszubski Drzymała” są już efektem późniejszej publicystyki.