W czasie kampanii wrześniowej jego eskadra wspierała działania wojsk Armii „Modlin”. Po agresji ZSRR na Polskę wykonał rozkaz ewakuacji do Rumunii, dowodził rzutem kołowym eskadry. Następnie dotarł do Francji i został mianowany dowódcą grupy pilotów skierowanych do Tours na szkolenie na samolotach . Ostatecznie znalazł się w jednej z pierwszych grup polskich lotników skierowanych do Wielkiej Brytanii, wstąpił do Polskich Sił Powietrznych i otrzymał numer służbowy RAF P-1000. Po przeszkoleniu na brytyjskim sprzęcie został 9 października 1940 r. przydzielony do 607. dywizjonu myśliwskiego RAF. W jego składzie walczył podczas bitwy o Anglię.
15 lutego 1941 r. został przeniesiony do 308 dywizjonu, w którym służył do 30 listopada 1941 r. Podjął decyzję o przejściu do lotnictwa bombowego, w styczniu 1942 r. ukończył kurs w 3 Flying Training School w South Cemey, następnie szkolił się w 18 Operational Training Unit w Bramcote. Po ukończeniu szkolenia 15 czerwca 1942 r. otrzymał przydział do dywizjonu 301. Pełnił funkcję zastępcy dowódcy eskadry „A”, a od 22 lipca zastępcy dowódcy dywizjonu. W nocy z 24 na 25 sierpnia wziął udział w nalocie na Frankfurt. Jego Wellington (nr ser.