Jesienią 1895 placówki przeniesiono do okazalszej kamienicy przy ulicy Długiej 4, niedaleko Zielonych Ogródków.
W 1899 wydała obszerny podręcznik Zabawy, gimnastyka i pogadanki w szkółce freblowskiej, który był jednym z pierwszych prezentujących tę materię w języku polskim (w 1911 Dziennik Poznański wydrukował drugie wydanie tej pozycji). W 1912 rozwinęła działalność, rozszerzając program nauczania swojej szkoły o wychowanie obywatelskie, gramatykę i literaturę niemiecką, fizykę i rozszerzone rachunki.
W swej twórczości pedagogicznej prezentowała własny podział gier ruchowych dla dzieci przedszkolnych, oparty na marszach prostych i mieszanych, grach kołowych, ćwiczeniach wszystkich zmysłów, ramion, rąk oraz palców, gonitwach i tańcach. Zakładała przestrzeganie reguł i progresywność doskonalenia dzieci. Kładła nacisk na wychowanie estetyczne i moralne (m.in. "wierszyki o nastroju uczuciowym"). W jej modelu nauczyciel, będący wzorem postępowania dla dziecka, miał być osobą prezentującą wzorową postawę chrześcijańską, osobą rozsądną, wyrozumiałą, akceptującą wszystkie dzieci i traktującą je na