Tamże na Wydziale Nauk Pedagogicznych w 1990 r. obronił rozprawę habilitacyjną na temat „Główne tendencje w etyce polskiej w latach 1956–1989” i uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie filozofii i socjologii w specjalności etyka. W latach 1990–1994 pracował w Katedrze Filozofii i Socjologii Akademii Obrony Narodowej w Warszawie, początkowo na stanowisku adiunkta, a od 1993 docenta.
W 1993 r. został profesorem Wyższej Szkoły Rolniczo-Pedagogicznej w Siedlcach (przekształconej w Akademię Podlaską). Pełnił tam równocześnie (w latach 1993–2000) stanowisko kierownika samodzielnej Katedry Filozofii i Socjologii (na Wydziale Humanistycznym), przyczyniając się w istotny sposób do jej naukowego rozwoju i przekształcenia w Instytut Nauk Społecznych, którego został dyrektorem (w latach 2001–2003). Pracę w Akademii Podlaskiej w Siedlcach łączył z równoczesną pracą na stanowiskach profesora w niepublicznych uczelniach: Mazowieckiej Wyższej Szkole Humanistyczno-Pedagogicznej w Łowiczu (w której od 1995 r. pełnił też funkcję kierownika Katedry Filozofii) oraz w Wyższej Szkole Ekonomiczno-Humanistycznej w Bielsku-Białej.