J. Jaroń specjalizował się głównie w problematyce etycznej i aksjologicznej, a szczególnie w zakresie historii etyki w Polsce, bioetyki i ekofilozofii. Jako jeden z pierwszych polskich filozofów i etyków zainteresował się profesjonalnie bioetyką i szeroko pojmowaną ekologią humanistyczną. Z tego zakresu opublikował ponad 200 publikacji (w tym kilka książek, redakcji naukowych, publikacji pokonferencyjnych i artykułów naukowych). Był organizatorem Siedleckich Sympozjów Ekologicznych („sympozjonów” w stylu tradycji greckiej) – corocznych konferencji naukowych z tematyki bioetyczno-ekologicznej. W Akademii Podlaskiej (przy Katedrze Filozofii i Socjologii/Instytucie Nauk Społecznych) prowadził też otwarte seminarium (konwersatorium) naukowe z obszaru bioetyki i ekofilozofii dla doktorantów i habilitantów. Wypromował 8. doktorów z zakresu filozofii (w tym etyki i bioetyki) i ponad 500 magistrów.
Za zasługi na polu naukowym, dydaktycznym i organizacyjnym był uhonorowany różnymi odznaczeniami państwowymi, resortowymi i uczelnianymi, m.in.: Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem im.Księżnej Aleksandry Ogińskiej za Zasługi dla Siedleckiej Humanistyki i innymi nagrodami władz Akademii Podlaskiej w Siedlcach.
Pochowany na Cmentarzu Parafialnym w Markach.