W ujęciu organizacyjnym dotyczy przepisów, oznakowania i praktyk zarządzania ruchem, które traktują rower nie jako pojazd codziennego transportu, lecz jako przeszkodę, rekreacyjny dodatek albo środek wymagający podporządkowania ruchowi samochodowemu.
W ujęciu społecznym i dyskursywnym dyskryminacja rowerzystów łączy się ze stygmatyzacją osób jeżdżących rowerem. Badania nad tożsamością rowerzystów w społeczeństwie zdominowanym przez samochód opisują napięcie między przedstawianiem rowerzystów jako zbyt niekompetentnych i niebezpiecznych albo przeciwnie – jako zbyt sprawnych, agresywnych i odrębnych od „zwykłych” użytkowników dróg. Badania nad dyskursem mobilności wskazują, że język konfliktu między „kierowcami”, „rowerzystami” i „pieszymi” może utrwalać system mobilności, w którym role uczestników ruchu są przeciwstawiane sobie zamiast traktowane jako zmienne sposoby poruszania się tej samej osoby.
Pokrewnym pojęciem jest motonormatywność, czyli nieuświadomione uprzywilejowanie transportu samochodowego w ocenach społecznych i politycznych.