W 1945 został założycielem i liderem struktur Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej w Duisburgu, od 1947 kierował komitetem ekonomicznym CDU w brytyjskiej strefie okupacyjnej, a od 1950 federalnym komitetem ekonomicznym partii. W kadencji 1949–1953 po raz pierwszy zasiadał w Bundestagu. Pomiędzy 10 sierpnia 1952 a 28 października 1957 pozostawał pierwszym wiceprzewodniczącym Wysokiej Władzy Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, odpowiedzialnym za rynki, porozumienia handlowe i transport (1952–1955) oraz stosunki zewnętrzne (1955–1957). W 1957 i 1961 ponownie wybierany do Bundestagu. Od 29 października 1957 do 14 listopada 1961 pełnił funkcję ministra finansów w trzecim rządzie Konrada Adenauera, przeprowadzając w tym okresie dużą reformę systemu podatkowego. Był wymieniany jako kandydat na następcę Adenauera w przypadku jego rezygnacji. Po 1965 zasiadał we władzach jednego z banków, a także w zarządach innych spółek.
Był ewangelikiem. Miał troje dzieci. Autor licznych publikacji książkowych.
Odznaczenia i wyróżnienia W 1966 otrzymał doktorat honoris causa Uniwersytetu Technicznego w Berlinie.