w latach 1941-1946 był doradcą finansowym ambasady RP i w latach 1943-1946 prezesem Banku Gospodarstwa Krajowego. W latach 1942–1945 służył w Home Guard. W 1945 roku został mianowany dyrektorem generalnym Europejskiej Centralnej Organizacji Transportu Śródlądowego, będącej organizacją wyspecjalizowaną ONZ. Funkcję tę pełnił do 1947 roku, w którym organizacja została wchłonięta przez Europejską Komisję Gospodarczą.
W 1948 roku został członkiem Lincoln's Inn i powrócił do zajmowania się prawem. W 1950 roku uzyskał obywatelstwo brytyjskie. W 1951 roku wyjechał do Indii na zaproszenie Uniwersytetu w Madrasie. Był jednym z założycieli i szefem pierwszego w Indiach wydziału prawa międzynarodowego i konstytucyjnego. Wydał szereg publikacji na temat indyjskiego prawa. Jest uważany za jednego z twórców tzw. madraskiej szkoły prawa. Był doradcą premiera Jawaharlala Nehru. W latach 1961–1967 wykładał na Uniwersytecie w Sydney. Po pobycie w Sydney wrócił do Anglii; zmarł 26 września w szpitalu w Croydon w Londynie.