Stanisław Nowicki (ur. 16 maja 1897 w Wilnie, zm. ?) – rotmistrz Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 16 maja 1897 w Wilnie, w rodzinie Tadeusza i Konstancji z Jeleńskich. Uczęszczał do gimnazjum w Wilnie, a od 1912 w Briańsku. Był członkiem Związku Młodzieży Postępowo-Niepodległościowej.
7 maja 1916 wstąpił do armii rosyjskiej. 3 lutego 1917, po ukończeniu szkoły wojskowej w Kijowie, został mianowany chorążym. Walczył w szeregach Kaukaskiej Dywizji Kawalerii. 20 grudnia tego roku wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji i został przydzielony do 7. szwadronu 3 pułku ułanów. W marcu 1918 został ranny pod Kopatkiewiczami. Po demobilizacji korpusu (maj 1918) zorganizował konny oddział Samoobrony Mozyrskiej, na którego czele walczył z bandami chłopów i Petlurowcami. W końcu grudnia 1918 zreorganizował szwadron i wziął udział w walkach o Wilno, w ramach Samoobrony Wileńskiej. W lipcu 1920 zorganizował dywizjon jazdy ochotniczej, który podlegał bezpośrednio dowódcy 1 Armii. Wyróżnił się 25 lipca 1920 dowodząc obroną rzeki Bug na odcinku Granne–Sledzianowo.