Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy. W maju 1921 był przydzielony do Inspektoratu Armii Nr III w Kórniku. Później kontynuował służbę w 23 pułku ułanów, który stacjonował w Wilnie, a następnie w Podbrodziu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 404. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii), a 19 marca 1928 prezydent RP nadał mu stopień rotmistrza z dniem 1 stycznia 1928 i 34. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W grudniu 1934 został przeniesiony do 19 Dywizji Piechoty w Wilnie na stanowisko oficera taborowego. Na tym stanowisku pozostał do 1939.
W ramach osadnictwa wojskowego otrzymał działkę o powierzchni 18 ha we wsi Skorbuciany. Miał także posiadłość miejską na Saskiej Kępie nr 6 w Wilnie.
Był żonaty, miał córkę Krystynę Dorotę Marię (ur. 6 lutego 1932) i syna Stanisława (ur. 1 stycznia 1934).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 2348..