Pracował w zamienionym na niemiecki urząd Rejonie Dróg Wodnych (Strommeisterei Scharfenwiese) w Ostrołęce, gdzie udający wodniaków AK-owcy pod dowództwem Ryszarda Pszczółkowskiego zorganizowali gniazdo „Gryfa”. „Alena” został tłumaczem i sekretarzem strommeistera Fritza Wittrina. Przekonany przez „Alenę”, że do regulacji Narwi niezbędny jest były kierownik Rejonu Dróg Wodnych Konrad Wojnar, Wittrin napisał prośbę o zwolnienie specjalisty z Dachau, co nastąpiło 24 sierpnia 1940 roku. Na strychu Rejonu Dróg Wodnych mieściła się baza przerzutowa broni, amunicji, sprzętu wojskowego, a w piwnicy – nasłuch radiowy oraz magazyn produktów żywnościowych dla potrzebujących Polaków.

Konspiratorzy z gniazda „Gryfa” mieli wtyczkę w gestapo i na wieść o planowanej operacji niemieckiej schronili się w lesie. Uformowali kilkuosobowe grupy partyzantów, które rozbrajały niemieckie patrole i posterunki żandarmerii. Po nieudanym przyłączeniu się do zbliżających się w 1944 roku radzieckich wojsk Adamowicz wyprowadził swój oddział do Puszczy Zielonej, walcząc z komunistyczną władzą. Został żołnierzem Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość pod dowództwem płk. Władysława Liniarskiego „Mścisława”.