Struktury militarne NATO – organizacja dowództw i wojsk NATO na przestrzeni lat.
Charakterystyka Budowę struktur militarnych NATO rozpoczęto od podpisania protokołu dotyczącego statusu międzynarodowych wojskowych kwater głównych. Wśród międzynarodowych kwater wojskowych wyróżniono: naczelne kwatery główne, kwaterę naczelnego dowódcy Połączonych Sił Zbrojnych na Atlantyku i sojusznicze kwatery główne. W okresie „zimnej wojny” struktura wojskowa NATO opierała się na geograficznym podziale zadań. Dowództwa były odpowiedzialne za obronę swoich rejonów, wyposażenie i rozwinięcie sił na kierunkach, plany obrony oraz szkolenie podległych wojsk. Dowódcy podlegał kontyngent wojsk lądowych, sił powietrznych i sił morskich. W 1989 NATO posiadało trzy główne strategiczne dowództwa: ACLANT, ACE i ACCHAN, natomiast odpowiedzialność za rejon Ameryki Północnej ponosiła Regionalna Grupa Planowania USA – Kanada (CUSRPG). Główne dowództwa otrzymywały wytyczne od Komitetu Wojskowego. Każdemu naczelnemu dowództwu (MNCs) podlegały pośrednie wyższe podporządkowane dowództwa (Major Subordinate Commands MSCs), natomiast każdemu pośredniemu wyższemu podporządkowanemu dowództwu podlegały główne podporządkowane dowództwa (Principal Subordinate Commands PSCs i sub – PSCs).