W 1869 napisał też rozprawkę o tym, że Polacy umieją się bić, ale nie walczyć, skierowaną do Agatona Gillera, Walka-polska.
Na początku lat 70., mając zamiar wystąpić z serią odczytów, Norwid zabrał się do pracy nad Filozofią historii polskiej, z której zachował się tylko wstęp. Z wydarzeniami lat 1870–1871, wojną francusko-pruską i Komuną Paryską wiążą sięː La philosophie de la guerre, Odezwa w sprawie udziału Polaków w wojnie francusko-pruskiej (1870), Proklamacja do rodaków, Przyczynek do «Rzeczy o wolności słowa» i Znicestwienie narodu (1871). Z 1872 pochodzą osobisty Protest przeciw artykułowi Agatona Gillera i wypowiedź w sprawie alternatywyː Rosja – Austria (Récit d'un peintre d'histoire). W latach 70. Norwid kilkakrotnie wypowiadał się na tematy doraźneː W sprawie uczczenia prześladowanych unitów (1874), w sprawie wojny rosyjsko-tureckiej (Odpowiedź o stanie rzeczy narodowej, 1877), w sprawie uczczenia pomnikiem wdzięczności przyjaciół Polski (Upublicznienie wdzięczności, 1879) i W 50. rocznicę Powstania Listopadowego (1880). W 1875 wystąpił publicznie z mową W rocznicę Powstania Styczniowego. Ponadto z 1874 pochodzą glosy na broszurze Pożegnanie płk. A.