mały|Kompleks pomnikowy ku czci uczestników rewolucji 1905 r. w parku w dzielnicy Grīziņkalns w Rydze Łotwa była jednym z regionów Imperium Rosyjskiego, w których wystąpienia antycarskie, łączące postulaty socjalne i narodowe, osiągnęły największą skalę. W wydarzeniach rewolucyjnych na Łotwie wzięło udział ok. 30 tys. ludzi – robotników, chłopów, bezrolnych robotników rolnych, przedstawicieli inteligencji, a poparcie dla ruchu rewolucyjnego wyrażała większość Łotyszy. Niechętni wystąpieniom byli jedynie przedstawiciele umiarkowanego łotewskiego mieszczaństwa (burżuazji). Łotewscy uczestnicy rewolucji walczyli równocześnie z caratem i z uprzywilejowanymi szlacheckimi rodami Niemców bałtyckich. W grudniu 1905 r. przez okres ok. 2–3 tygodni rewolucjoniści kontrolowali sytuację praktycznie w całej guberni kurlandzkiej, a robotniczy Komitet Federacyjny w Rydze działał jawnie. Najpoważniejszą siłą polityczną podczas rewolucji była Łotewska Socjaldemokratyczna Partia Robotnicza, jednak znaczna część rewolucyjnych wydarzeń miała charakter spontaniczny i nie była kierowana przez żadną organizację.