Według szacunków łotewskich historyków ok. 3 tysięcy uczestników rewolucji zostało zabitych lub straconych, 7 tys. zostało zesłanych na Syberię, zaś ok. 5 tys. zdecydowało się na emigrację, z której część powróciła w 1913 r., gdy władze carskie ogłosiły amnestię.
Tło wydarzeń W pierwszych latach XX w. gubernie Imperium Rosyjskiego położone na ziemiach łotewskich należały do najbardziej uprzemysłowionych regionów kraju. Szybki rozwój przemysłu związany był z rozbudową portów nadbałtyckich w poprzednich stuleciu oraz z uruchomieniem docierających do nich linii kolejowych. Szczególnie szybko rozwijała się Ryga, znaczący ośrodek przemysłu metalowego. W 1875 r. w mieście żyło 11,5 tys. robotników, którzy wytwarzali towary warte 16 mln rubli, natomiast 25 lat później było ich już 50 tys., zaś produkowane przez nich dobra osiągnęły wartość 87 mln rubli. W latach 1900–1904 w guberniach kurlandzkiej i inflanckiej 6 tys. robotników brało udział w strajkach i protestach. Równocześnie na łotewskiej wsi ogromna większość gruntów pozostawała w rękach wielkich posiadaczy ziemskich (w większości bałtyckich Niemców), rzadziej zamożnych chłopów, a większość mieszkańców wsi utrzymywała się z pracy na folwarkach lub pozostawała chłopami bezrolnymi.