r. w Rydze rozpoczął się strajk na kolei. Trzy dni później protest ogarnął kolejne zakłady pracy - robotnicy łotewscy dołączyli tym samym do ogólnorosyjskiego strajku powszechnego. Strajk ten na ziemiach łotewskich trwał do r. Władze carskie i wojsko przestały panować nad sytuacją w mieście. Jawną działalność podjął Komitet Federacyjny, złożony z przedstawicieli robotników różnych narodowości, który pod koniec roku funkcjonował niemalże jak rewolucyjny rząd tymczasowy, dysponujący własnymi oddziałami uzbrojonych robotników. Komitet zażądał ustanowienia 8-godzinnego dnia pracy, zagwarantowania prawa do strajku, rozpisania nowych wyborów samorządowych, zwolnienia więźniów politycznych, a także zwołania ogólnorosyjskiego Zgromadzenia Ustawodawczego. W końcu listopada w Rydze odbył się zjazd nauczycieli szkół ludowych, który zażądał demokratycznej reorganizacji szkolnictwa, wprowadzenia języka łotewskiego, podporządkowania szkół lokalnym samorządom, ustanowienia sześcioletnich szkół elementarnych. Ogłoszenie przez Mikołaja II manifestu październikowego, który nie odpowiadał w pełni oczekiwaniom łotewskiej opinii publicznej, nie uspokoiło sytuacji. Wydarzenia rewolucyjne nasiliły się nawet.