Kolejne protesty były rozpoczynane i przerywane przez cały luty i marzec 1905 r. Do kolejnego strajku powszechnego doszło 1 maja 1905 r. Przewodnictwo w ruchu rewolucyjnym praktycznie od początku objęła Łotewska Socjaldemokratyczna Partia Robotnicza, licząca na początku 1905 r. sześć tysięcy członków, zaś w końcu tego roku – już ponad 20 tys. W miastach powstawały też związki i zrzeszenia zawodowe. Ryskie Towarzystwo Łotewskie wystąpiło z petycją, domagając się zwiększenia roli języka łotewskiego, ustanowienia wolności zrzeszania się, likwidacji cenzury i zwołania Zgromadzenia Ustawodawczego.
W nocy z 19 na 20 (6–7) września 1905 r. bojowcy Socjaldemokracji Kraju Łotewskiego dokonali udanej napaści na więzienie w Rydze, uwalniając dwóch członków komitetu centralnego partii.